Gece, Yol ve Ben

Nisan 22, 2016

Gecenin içinden geçiyorum
şehirler çıkıyor karşıma, 
bilmediğim şehirlerden geçiyorum
gece çıkıyor karşıma...

Gecenin içinde şehirler var
şehirlerin içinde insanlar
insanların içinde hüzünler var
hüzünlerin içinden geçiyorum yar...

Her uzun yolculukta yaşarım bunu
kaybolurum gecenin içinde
ve gece benim içimde...

İçimde gece gibi karanlık bir sessizlik
gecenin içinde ben, benim içimde gece 
içimde şehirler, insanlar, hüzünler 
çok uzaklara gidiyorum kendimden, 
kendime geliyorum sonra
hasretin çıkıyor karşıma...

Kendimden geçerim de
vazgeçmem hasretinden, 
yüreğimde koca bir hasret
sana geliyorum yar
ve sevdan her karanlık gecenin sabahında
güneş gibi doğuyor yüreğime...

Sen doğdukça aydınlanıyorum
karanlık kaybolurken
insanlar azalıyor, hüzünler yok oluyor
ve kabuk bağlıyor çocukluk yaralarım...

Ben her gece sana geliyorum yar 
bırak da bir gece sende kalayım, 
yaralarımın kabukları dökülsün
hüznümün izi kapansın, 
bırak da bir bir gece sende kalayım
ve o gece bir ömür sürsün
içimdeki çocuğun hüzünlü yüzü gülsün...

22.4.2016 - 03.26 / - KaramsarKorkuluk

Paylaş

Hep kelime cambazı dediler benim için, kimse fark edemedi kelimelere tutunup nasıl cambazlık ettiğimi yaşamak için!

Benzer Yazılar

SONRAKİ YAZI
« SONRAKİ YAZI
ÖNCEKİ YAZI
ÖNCEKİ YAZI »