Yangın Yeri Ömrüm

Ağustos 12, 2017

ıssız bir dağ başında bir avuç kuru ot olmalıydım ben
belki bir gece yanan bir kibrit düşerdi üzerime
belki bir kaç dakikada kül olurdu varlığım
belki bir meltem savururdu küllerimi düşler ülkesine
belki bu kadar acı çekmez daha az yanardım o vakit
belki kavrulmazdı yüreğimde güven duygusu
belki kaybolmazdı gözlerimden huzur buğusu
belki kurumazdı ağlamaktan göz pınarlarım...

ben büyüdükçe yaktılar ömrümü madımak gibi
ömrüm yandıkça büyüdüm yangın yerinde
yangın yerinde büyüdükçe daha çok kavruldu yüreğim
viran ömrümde kavradım insan olmanın gereğini
bir söz verdim kendime insan kalacağıma dair
insan kalabilme savaşımda vurdular çocuk yüreğimden
insan oldukça daha fazla kırdılar kolumu kanadımı
bir gün düştüm yere mezopotamyalı bir kız çocuğu gibi
etrafıma baktım ömrümde her yer yangın yeri
yangın yerinde düşen çocuk usulca ayağa kalktı
sanki yaşlı ihtiyar bir adam gibi
ihtiyar adamın kalbi dakikada yüz doksan altı kere attı
ve yere yığıldı simitçi bir çocuk gibi gözleri yaşlı...

işte o an fark ettim yangın yerinde insan kalabilenlerin
bu hayatta insan gibi yaşayabilmeleri çok zormuş!...

12.8.2017 / - KaramsarKorkuluk

→ 
70 - 300 BPM arası kalp ritimleri

Paylaş

Hep kelime cambazı dediler benim için, kimse fark edemedi kelimelere tutunup nasıl cambazlık ettiğimi yaşamak için!

Benzer Yazılar

SONRAKİ YAZI
« SONRAKİ YAZI
ÖNCEKİ YAZI
ÖNCEKİ YAZI »

2 yorum

YENİ yorum
Ece Evren
BLOG SAHİBİ
30 Eylül 2017 00:34 Yorumu Sil

Bu müthiş bir şiir. Niye buralarda kimse yok? Ben de yokmuşum bugüne kadar ama onlar zaten yoklar.

Yanıtla
avatar
Karamsar Korkuluk
BLOG SAHİBİ
1 Ekim 2017 22:47 Yorumu Sil

Ziyaretçim çok ama yorum yapanım pek yok Ece abla :)

Yanıtla
avatar